Sowa wielkości sójki (lub jak wolą niektórzy – małego gołębia),
skryta, ale niepłochliwa.
W jej sylwetce dominuje duża głowa, wyraźnie duże oczy i dobrze zaznaczona
szlara, która nadaje jej „zdziwiony wyraz twarzy”.
Często występuje w lasach północnej Europy; w Polsce głównie w górach i na
północy kraju; ostatnie badania wskazują jednak na liczne inne miejsca wystę
powania na obszarze całego kraju – są to pojedyncze stanowiska, nigdzie nie jest
liczna.
Zasiedla stare lasy iglaste i buczyny, gnieździ się w dziuplach dzięcioła dużego,
często w rozkładających się drzewach.
Zasiedla stare lasy iglaste i buczyny, gnieździ się w dziuplach dzięcioła dużego,
często w rozkładających się drzewach.
Jest specjalistą pokarmowym – większość jej pokarmu to leśne gryzonie.
W latach obfitych w pokarm notowana jest u niej poligamia – jeden samiec w
swym rewirze lęgowym utrzymuje dwie, czasem więcej rodzin.
Przez cały rok gromadzi zapasy pożywienia (w budkach lęgowych lub w
dziuplach).
Od niedawna objęta ochroną strefową, co jest ważne, gdyż związana ze starym
drzewostanem i martwymi drzewami jest szczególnie wrażliwa na gospodarcze
zmiany w lasach.
Aktywna nocą.
Samce osiadłe, samice i ptaki młode mogą
podejmować lokalne wędrówki.
