Najmniejsza polska sowa, gabarytami dorównująca szpakowi.
W jej sylwetce brak typowo sowiej szlary, za to dobrze widoczne są duże jasne
oczy – co ciekawe, z tyłu głowy można zauważyć rysunek imitujący oczy i szlarę.
Ściśle związana z borealnymi lasami iglastymi, zwłaszcza ze świerczynami; w
Polsce nieliczna, notowana głównie w górach, na Dolnym Śląsku i na północnym
wschodzie, co roku jednak wykrywane są nowe pojedyncze stanowiska.
Bardzo sprawny łowca – poluje głównie na ptaki (sikory i rudziki), ale łatwo
chwyta również gryzonie – co ciekawe, ten agresywny drapieżnik często z po
wodzeniem atakuje ptaki dorównujące mu wielkością, a nawet większe (drozdy,
dzięcioły).
Aktywna o zmierzchu i świcie.
Mało płochliwa, często przesiaduje na szczytach drzew, jednak z racji szyb
kiego lotu, przebywania w koronach drzew i niewielkich gabarytów – trudna do
zauważenia.
Samce osiadłe, samice i młode podejmują lokalne migracje.
Zimą często bywa widywana na skrajach lasów, przy drogach i skrajach zabudo
wań wiejskich (najczęściej są to ptaki ze wschodnich populacji, młode i samice).
Zimą często bywa widywana na skrajach lasów, przy drogach i skrajach zabudo
wań wiejskich (najczęściej są to ptaki ze wschodnich populacji, młode i samice).
